Ang Ikaduhang Antipona: Salmo 145
(The Second Antiphon: Psalm 145)

Dayga ang Ginoo, kalag ko!
Dayga ang Ginoo!

Samtang ako buhi pa, daygon ko gayud siya;
sa tibuok kinabuhi mag-awit ako alang sa akong Dios.

Ayaw saligi ang mga tawo bisag pangulo sila,
ni saligan mo ang dili makaluwas kanimo.

Mopauli sila sa yuta inigkamatay nila;
nianang adlawa matapos ang tanan nilang laraw.

Bulahan ang tawo nga sa iyang mga kinahanglan nagsalig sa Dios ni Jacob,
aron tabangan siya sa Ginoo nga iyang Dios,

nga maoy nagbuhat sa langit ug sa yuta,
sa dagat ug sa tanan nga anaa niini.

Motuman siya kanunay sa iyang mga saad;
ang mga hukom niya dapig sa mga dinaogdaog
ug hatagan niyag pagkaon ang mga gigutom.

Buhian sa Ginoo ang mga binilanggo
ug himoon niya nga makakita ang mga buta.

Lipayon niya ang mga dinaogdaog;
higugmaon niya ang mga matarong.

Panalipdan niya ang mga langyaw nga nagpuyo sa Israel,
tabangan niya ang mga biyuda ug ilo,
apan gub-on niya ang laraw sa mga daotan.

Ang Ginoo hari hangtod sa kahangtoran!
Ang Dios mo, O Sion, maghari sa tanang panahon!

Himaya sa Amahan ug sa Anak ug sa Espiritu Santo,
karon ug sa kahangtoran ug sa mga katuigan nga walay katapusan. Amen.