Awit 4

Ang pag-ampo ni Habakuk (Habakuk 3:1-19)

Oh Ginoo, nabati ko ang balita mahitungod kanimo, ug ako nahadlok: Oh Ginoo, buhia ang imong buhat sa taliwala sa katuigan; sa taliwala sa katuigan ipahibalo kini; sa kaligutgut hinumdumi ang kalooy.

Ang Dios mianhi gikan sa Teman, ug ang Balaan gikan sa bukid sa Paran.

Ang iyang himaya milukop sa kalangitan, Uug ang yuta napuno sa pagdayeg kaniya.

Ug ang iyang kahayag maingon sa suga; aiya adunay mga kasilaw nga nagagikan sa iyang kamot; ug didto gitagoan ang iyang kagahum.

Kaniya nagauna ang kamatay, ug ang mga baga minggula didto sa iyang mga tiil.

Mitindog siya ug gisukod ang yuta; mitan-aw siya, ug gibulagbulag ang mga nasud; ug gipanagkatag ang walay-katapusan nga kabukiran. Nangaunlod ang mga bungtod nga walay katapusan; ang iyang mga paglakaw maingon man sa kanhing panahon.

Nakita ko ang mga balong-balong sa Kushan nga diha sa kagulanan; nangurog ang mga tabil sa yuta sa Madian.

Gikayugtan ba sa Ginoo ang mga suba, nasuko ba ikaw batok sa mga suba, kun batok ba sa dagat ang imong kaligutgut, nga nagkabayo man ikaw sa imong mga kabayo, sa imong mga karro sa kaluwasan?

Ang imong pana gihimo nga walay putos; ang mga panumpa sa kabanayan maoy pulong nga matuod. Imong gibahin ang yuta pinaagi sa mga suba.

Nanagpakakita kanimo ang kabukiran, ug nangahadlok; miagi ang unos sa kadagatan; nagpagula sa iyang tingog ang kahiladman, ug gibayaw ang iyang mga kamot sa itaas.

Ang adlaw ug ang bulan ming-urong sa walay paglihok sa ilang pinuy-anan, sa kahayag sa imong mga udyong samtang sila nanagpanaw, sa kasanag sa imong masidlakong bangkaw.

Para sa napulo ug upat ka bersikulo

Milatas ka sa kasuko sa yuta; gigiukan mo tungod sa kasuko ang mga nasud.

Mipanaw ka alang sa kaluwasan sa imong katawohan, alang sa kaluwasan sa imong dinihog; gisamaran mo ang ulo gikan sa balay sa dautang tawo, ginaablihan ang patukoranan bisan hangtud sa liog.

Para sa napulo ug duha ka bersikulo

Gipalagbasan mo sa iyang kaugalingong mga bangkaw ang ulo sa iyang mga manggugubat: Ming-anhi sila ingon sa bagyo sa pagkatag kanako; ang ilang panagmaya sama niadtong molamoy sa kabus sa tago nga dapit .

Imong gipayatakan ang dagat sa imong mga kabayo, Aang gantong sa gamhanan nga mga tubig.

Nakabati ako, ug mikurog ang akong lawas, nangurog ang akong mga ngabil sa tingog; misulod sa akong kabukogan ang kadunotan, ug mikurog ako sa akong himutangan;

Kay sa hilum kinahanglan magahulat ako sa adlaw sa kasamok, alang sa pag-abut sa katawhan nga mosulong kanamo.

Para sa walo ka bersikulo

Kay bisan ang kahoyng higuera dili molambo, ni may mga bunga diha sa mga balagon;

Ang buhat sa olibo makawang, ug ang kaumahan dili mohatag sa makaon;

Para sa unom ka bersikulo

Ang mga karnero pagalaglagon gikan sa mga toril, ug didto walay mga panon sa bka sulod sa mga kamalig:

Bisan pa niana magamaya ako diha sa Ginoo; magamalipayon ako sa Dios sa akong kaluwasan.

Para sa upat ka bersikulo

Ang Ginoo nga Dios, mao ang akong kalig-on; ug ang akong mga tiil himoon niya nga sama sa mga tiil sa mga bayeng lagsaw,

Ug palakton ako niya sa mga hatag-as nakong dapit.

Himaya sa Amahan, ug sa Anak, ug sa Espiritu Santo, karon ug sa kanunay, ug hangtod sa mga kahangtoran sa mga kahangturan. Amen.